Kerala's cultural and artistic heritage (സാംസ്കാരിക പൈതൃകം) is a rich blend of indigenous Dravidian traditions and various external influences (Aryan, Arab, and European).
1. Classical Art Forms (അഭിജാത കലകൾ)
These art forms are highly structured and often based on the Natyasastra.
Kathakali (കഥകളി):
A 17th-century classical dance-drama.
Features: Elaborate makeup (Pacha for noble, Kathi for villainous), costumes, and hand gestures (Mudras).
Music: Sopana Sangeetham.
Revival: Preserved by Kerala Kalamandalam, founded by Vallathol Narayana Menon in 1930.
ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം:
രാമനാട്ടം: കഥകളിയുടെ മുൻഗാമിയായി അറിയപ്പെടുന്നത് എട്ടാം കൊട്ടാരക്കര തമ്പുരാൻ ആവിഷ്കരിച്ച 'രാമനാട്ടം' ആണ്.
കൃഷ്ണനാട്ടം: കോഴിക്കോട് സാമൂതിരി മാനവേദൻ രാജാവിൻ്റെ 'കൃഷ്ണനാട്ടം' കാണാൻ കൊട്ടാരക്കര തമ്പുരാൻ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും അത് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്നാണ് അദ്ദേഹം രാമനാട്ടം നിർമ്മിച്ചതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
പരിഷ്കരണം: പിന്നീട് വെട്ടത്തു രാജാവ് രാമനാട്ടത്തിൽ വേഷവിധാനങ്ങളിലും അഭിനയത്തിലും വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങളാണ് ആധുനിക കഥകളിക്ക് രൂപം നൽകിയത്.
വേഷങ്ങൾ (ആഹാര്യം): കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് അവരെ വിവിധ വേഷങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു:
പച്ച: സാത്വിക സ്വഭാവമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്: ശ്രീകൃഷ്ണൻ, രാമൻ, യുധിഷ്ഠിരൻ). ഇവരുടെ മുഖത്ത് പച്ചനിറം പൂശുന്നു.
കത്തി: രാജസ സ്വഭാവമുള്ളവരും എന്നാൽ ദുഷ്ടതയുള്ളവരുമായ കഥാപാത്രങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്: രാവണൻ, ദുര്യോധനൻ). പച്ച നിറത്തിന് മുകളിൽ മീശയും മൂക്കിന് മുകളിൽ വെള്ള പൊട്ടും (ചുട്ടി) ഉണ്ടായിരിക്കും.
താടി: ഇത് മൂന്ന് വിധമുണ്ട്:
ചുവന്ന താടി: അത്യന്തം ക്രൂരരായ കഥാപാത്രങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്: ദുശ്ശാസനൻ, ബകൻ).
വെള്ള താടി: ഹനുമാനെപ്പോലെയുള്ള ഭക്തരായ കഥാപാത്രങ്ങൾ.
കറുത്ത താടി: കാട്ടാളന്മാരെപ്പോലെയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ.
കരി: രാക്ഷസിമാരായ കഥാപാത്രങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്: ശൂർപ്പണഖ).
മിനുക്ക്: മുനിമാർ, സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങൾ എന്നിവർക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
മുദ്രകൾ: കഥകളിയിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ കൈമുദ്രകളിലൂടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതിനായി പ്രധാനമായും 'ഹസ്തലക്ഷണ ദീപിക' എന്ന ഗ്രന്ഥമാണ് പിന്തുടരുന്നത് (24 അടിസ്ഥാന മുദ്രകൾ).
നവരസങ്ങൾ: ശൃംഗാരം, കരുണം, വീരം, രൗദ്രം, ഹാസ്യം, ഭയാനകം, ബീഭത്സം, അത്ഭുതം, ശാന്തം എന്നീ ഒൻപത് ഭാവങ്ങളാണ് മുഖത്തു പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.
വാദ്യോപകരണങ്ങൾ:
കഥകളിയിൽ പാട്ടിനൊപ്പം പ്രധാനമായും നാല് വാദ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു: ചെണ്ട, മദ്ദളം, ഇലത്താളം, ചെങ്ങില.
രാത്രിയിൽ ആടുന്ന വേഷങ്ങളിൽ സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങൾ വരുമ്പോൾ ചെണ്ട ഉപയോഗിക്കാറില്ല.
പ്രശസ്ത ഗ്രന്ഥങ്ങൾ (ആട്ടക്കഥകൾ):
കഥകളിക്കായി എഴുതപ്പെട്ട നാടകങ്ങളാണ് ആട്ടക്കഥകൾ.
ഉണ്ണായി വാര്യരുടെ നളചരിതം, കോട്ടയത്ത് തമ്പുരാന്റെ ബകവധം, കല്യാണസൗഗന്ധികം, ഇരയിമ്മൻ തമ്പിയുടെ ഉത്തരാസ്വയംവരം എന്നിവ പ്രധാനപ്പെട്ട ആട്ടക്കഥകളാണ്.
കേളി:
ഒരു കഥകളി നടക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് നാട്ടുകാരെ അറിയിക്കാനായി വൈകുന്നേരം നടത്തുന്ന വാദ്യപ്രയോഗമാണ് 'കേളി'.
Mohiniyattam (മോഹിനിയാട്ടം):
The "Dance of the Enchantress," performed exclusively by women.
Style: Characterised by graceful, swaying movements (Lasya style) and white-and-gold Kasavu costumes.
Patronage: Swathi Thirunal Rama Varma promoted it in the 19th century.
ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം:
പേരിന് പിന്നിൽ: 'മോഹിനി' (വശീകരിക്കുന്നവൾ), 'ആട്ടം' (നൃത്തം) എന്നീ വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ് ഈ പേരുണ്ടായത്. ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിൻ്റെ മോഹിനി വേഷവുമായി ഇത് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പാരമ്പര്യം: കേരളത്തിലെ ദേവദാസി സമ്പ്രദായത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ നൃത്തം ഉത്ഭവിച്ചതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
വീണ്ടെടുപ്പ്: പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്വാതി തിരുനാൾ മഹാരാജാവിൻ്റെ കാലത്താണ് മോഹിനിയാട്ടം വലിയ പ്രചാരം നേടിയത്. പിന്നീട് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ തുടക്കത്തിൽ വള്ളത്തോൾ നാരായണ മേനോൻ കേരള കലാമണ്ഡലത്തിലൂടെ ഇതിനെ പുനരുദ്ധരിച്ചു.
വേഷവിധാനവും ശൈലിയും:
കാസവ്: മോഹിനിയാട്ടത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത വെളുത്തതോ ക്രീം നിറത്തിലോ ഉള്ള കേരള കസവ് സാരിയാണ്.
മുടി കെട്ടുന്ന രീതി: മുടി ഇടതുവശത്തേക്ക് വശത്തായി മാറ്റി 'കൊണ്ട' കെട്ടി ചുറ്റും മുല്ലപ്പൂവ് വെക്കുന്നതാണ് ഇതിൻ്റെ തനതായ രീതി.
ചലനങ്ങൾ: കുതിച്ചുചാട്ടങ്ങളില്ലാതെ, ശരീരത്തിൻ്റെ മൃദുവായ വശ്യമായ ചലനങ്ങളാണ് (Lasya style) ഇതിനുള്ളത്. വട്ടത്തിൽ ലയിച്ചൊഴുകുന്ന ചലനങ്ങൾ ഇതിനെ കഥകളിയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു.
സംഗീതം: കർണാടക സംഗീതമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. എങ്കിലും പാടുന്നത് കേരളീയമായ 'സോപാന സംഗീത' ശൈലിയിലാണ്.
ഭാഷ: മണിപ്രവാളം (മലയാളവും സംസ്കൃതവും ചേർന്ന ഭാഷ) ആണ് പ്രധാനമായും ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
വാദ്യങ്ങൾ: ഇടയ്ക്ക, മദ്ദളം, കുഴിത്താളം, വയലിൻ, പുല്ലാങ്കുഴൽ എന്നിവ സംഗീതത്തിന് അകമ്പടി നൽകുന്നു.
പ്രധാന ഇനങ്ങൾ (Repertoire): മോഹിനിയാട്ടത്തിൻ്റെ കച്ചേരി ക്രമം സാധാരണയായി താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
ചൊൽക്കെട്ട്: നൃത്തത്തിൻ്റെ തുടക്കം.
ജതിസ്വരം: രാഗത്തിൻ്റെയും താളത്തിൻ്റെയും സംയോജനം.
വർണ്ണം: അഭിനയത്തിനും നൃത്തത്തിനും തുല്യ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഭാഗം.
പദം, തില്ലാന, ശ്ലോകം: എന്നിവയാണ് മറ്റ് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങൾ.
പ്രമുഖ കലാകാരന്മാർ:
കല്യാണിക്കുട്ടിയമ്മ: 'മോഹിനിയാട്ടത്തിൻ്റെ മാതാവ്' എന്ന് ഇവർ അറിയപ്പെടുന്നു.
മറ്റ് പ്രശസ്തർ: കനക് റെലെ, സുനന്ദ നായർ, പദ്മശ്രീ ഭാരതി ശിവജി.
Koodiyattam (കൂടിയാട്ടം):
The oldest living Sanskrit theatre tradition.
Recognition: Proclaimed by UNESCO as a "Masterpiece of the Oral and Intangible Heritage of Humanity" in 2001.
ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം:
യുനെസ്കോ അംഗീകാരം: മാനവികതയുടെ ഉജ്ജ്വലമായ മൗഖികവും അദൃശ്യവുമായ പൈതൃകമായി (Masterpiece of the Oral and Intangible Heritage of Humanity) 2001-ൽ യുനെസ്കോ കൂടിയാട്ടത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടംപിടിച്ച ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യൻ കലാരൂപമാണിത്.
പഴക്കം: രണ്ടായിരം വർഷത്തിലേറെ പഴക്കമുള്ള, ലോകത്ത് ഇന്ന് നിലവിലുള്ള ഒരേയൊരു പുരാതന സംസ്കൃത നാടകവേദിയാണ് കൂടിയാട്ടം.
അവതരണ ശൈലി:
പേരിന് പിന്നിൽ: 'കൂടി' 'ആടുന്നത്' എന്നാണ് ഇതിൻ്റെ അർത്ഥം. ഒന്നിലധികം നടന്മാർ ഒരേസമയം വേദിയിൽ അഭിനയിക്കുന്നതിനാലും, ചാക്യാരും നമ്പ്യാരും നങ്ങ്യാരും ഒത്തുചേർന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനാലും ഈ പേര് ലഭിച്ചു.
കൂത്തമ്പലം: ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ കൂത്തമ്പലങ്ങളിലാണ് ഇത് പാരമ്പര്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
മിഴാവ്: കൂടിയാട്ടത്തിലെ പ്രധാന വാദ്യോപകരണം 'മിഴാവ്' ആണ്. ഇത് നമ്പ്യാർ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് വായിക്കുന്നത്.
നങ്ങ്യാർ കൂത്ത്: കൂടിയാട്ടത്തിലെ സ്ത്രീ വേഷങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന നങ്ങ്യാർമാർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഏകാംഗ നൃത്തമാണ് നങ്ങ്യാർ കൂത്ത്.
ചതുർവിധ അഭിനയം: ആംഗികം (കൈമുദ്രകൾ), വാചികം (സംഭാഷണം), ആഹാര്യം (വേഷവിധാനം), സാത്വികം (മനോഭാവം) എന്നീ നാല് രീതിയിലുള്ള അഭിനയത്തിന് കൂടിയാട്ടത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
പകർന്നാട്ടം: ഒരു നടൻ തന്നെ പല വേഷങ്ങൾ അഭിനയിച്ചു കാണിക്കുന്ന രീതിയാണിത്.
വിദൂഷകൻ: കൂടിയാട്ടത്തിൽ മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന ഏക കഥാപാത്രമാണ് വിദൂഷകൻ. സംസ്കൃത ശ്ലോകങ്ങളുടെ അർത്ഥം കാണികൾക്ക് ലളിതമായി വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും സാമൂഹിക വിമർശനം നടത്തുന്നതും വിദൂഷകനാണ്.
വസ്ത്രധാരണവും ചമയവും:
കഥകളിയുടെ ചമയത്തിന് രൂപം നൽകിയത് കൂടിയാട്ടത്തിലെ വേഷവിധാനങ്ങളാണ്.
നായക കഥാപാത്രങ്ങൾക്കും പ്രതിനായകർക്കും പ്രത്യേക വേഷവിധാനങ്ങളുണ്ട്. മുഖത്തെ ചായക്കൂട്ടുകൾക്കും കിരീടങ്ങൾക്കും (മുടികൾക്കും) കൃത്യമായ നിയമങ്ങളുണ്ട്.
പ്രധാന ആചാര്യന്മാർ:
ഗുരു മാണി മാധവ ചാക്യാർ: കൂടിയാട്ടത്തെ കൂത്തമ്പലത്തിന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിലും ലോകപ്രശസ്തമാക്കുന്നതിലും പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.
അമ്മന്നൂർ മാധവ ചാക്യാർ: കൂടിയാട്ടത്തിലെ അഭിനയ കലയിൽ വലിയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന മറ്റൊരു പ്രശസ്ത ആചാര്യൻ.
2. Ritualistic and Folk Arts (അനുഷ്ഠാന കലകൾ)
These are deeply rooted in religious beliefs and local myths.
Theyyam (തെയ്യം):
Popular in North Malabar (Kannur and Kasaragod).
The performer is believed to become the deity during the ritual. It involves vibrant red costumes and heavy headgears (Mudi).
അനുഷ്ഠാന ഘട്ടങ്ങൾ: തെയ്യം അവതരണത്തിന് പ്രധാനമായും മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളാണുള്ളത് - തോറ്റം (പ്രാർത്ഥനാ ഗീതം), വെള്ളാട്ടം (ലളിതമായ വേഷത്തോടുള്ള നൃത്തം), തിരുമുടി നിവർത്തൽ (പൂർണ്ണ രൂപത്തിലുള്ള തെയ്യം).
മുഖത്തെഴുത്തിലെ വൈവിധ്യം: ഓരോ തെയ്യത്തിനും അതിൻ്റേതായ തനത് മുഖത്തെഴുത്തുണ്ട്. വട്ടക്കണ്ണൻ, പ്രക്കെഴുത്ത്, ശംഖുപുഷ്പം, കൊടുമ്പുരുവം എന്നിവ ഇതിൽ ചിലതാണ്.
അഗ്നിപ്രവേശം: തീച്ചാമുണ്ഡി പോലുള്ള തെയ്യങ്ങൾ കത്തുന്ന കനൽക്കൂനയിലേക്ക് (മേലേരി) ചാടുന്ന അതിസാഹസികമായ ചടങ്ങുകൾ ഇതിൻ്റെ ഭാഗമാണ്.
വാദ്യവിശേഷം: ചെണ്ട, വീക്കൻ ചെണ്ട, ഇലത്താളം, കുഴൽ എന്നിവയാണ് പ്രധാന വാദ്യങ്ങൾ. ഇതിലെ അസുരവാദ്യമായ ചെണ്ടയുടെ താളത്തിനനുസരിച്ചാണ് തെയ്യം ചുവടുവെക്കുന്നത്.
പ്രകൃതിയുമായുള്ള ബന്ധം: തെയ്യത്തിൻ്റെ വേഷവിധാനങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും പ്രകൃതിദത്തമാണ്. കുരുത്തോല, കവുങ്ങിൻ പാള, മുള, മരനാരുകൾ എന്നിവ വസ്ത്രങ്ങൾക്കും കിരീടങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കുന്നു.
തെയ്യവും കൂത്തും: ചില തെയ്യങ്ങൾ നൃത്തത്തോടൊപ്പം തന്നെ പുരാണകഥകൾ പറയുന്ന രീതിയും നിലവിലുണ്ട്. ഇതിനെ 'വാമൊഴി രൂപം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
വേഷക്കാർ: പ്രധാനമായും വണ്ണാൻ, മലയൻ, മാവിലൻ, പുലയൻ, വേലൻ എന്നീ സമുദായങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരാണ് പരമ്പരാഗതമായി തെയ്യം കെട്ടിയാടുന്നത്.
അരുളപ്പാടും കുറി നൽകലും: ഭക്തരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കേട്ട് മറുപടി പറയുന്നതിനെ 'അരുളപ്പാട്' എന്നും, അനുഗ്രഹമായി നൽകുന്ന മഞ്ഞൾപ്പൊടിയെ 'കുറി' എന്നും വിളിക്കുന്നു.
Padayani (പടയണി):
A ritual dance performed in Bhadrakali temples of Central Travancore.
Features massive masks made of areca nut palm (Kolams).
അർത്ഥം: സൈനിക നിര എന്നാണ് 'പടയണി' എന്ന വാക്കിനർത്ഥം. പണ്ട് കാലത്തെ സൈനികാഭ്യാസങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ചുവടുകൾ ഇതിലുണ്ട്.
പ്രധാന പ്രദേശം: പത്തനംതിട്ട, ആലപ്പുഴ, കോട്ടയം ജില്ലകളിലെ ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിലാണ് പടയണി പ്രധാനമായും നടക്കുന്നത്. കടമ്മനിട്ട, ഇരവിപേരൂർ, ഓതറ എന്നിവ പടയണിക്ക് പ്രശസ്തമായ സ്ഥലങ്ങളാണ്.
ഐതിഹ്യം: ദാരികനെ വധിച്ചിട്ടും ദേഷ്യം അടങ്ങാത്ത ഭദ്രകാളിയെ ശാന്തയാക്കാൻ ശിവനും ഭൂതഗണങ്ങളും ചേർന്ന് നടത്തിയ നൃത്തമാണിതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
കോലങ്ങൾ: പച്ചക്കവുങ്ങിൻ പാളകളിൽ സ്വാഭാവിക നിറങ്ങൾ (കരി, മഞ്ഞൾ, സിന്ദൂരം) ഉപയോഗിച്ച് വരച്ച ഭീമാകാരമായ മുഖമൂടികളാണ് പടയണിയുടെ സവിശേഷത. ഗണപതിക്കോലം, മറുതക്കോലം, യക്ഷിക്കോലം, കാലൻകോലം, ഭൈരവിക്കോലം എന്നിവയാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടവ.
കാലൻകോലം: പടയണിയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഇനങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. മാർക്കണ്ഡേയൻ്റെ ജീവനെടുക്കാൻ വരുന്ന കാലനെ കാളി തടയുന്നതാണ് ഇതിലെ ഇതിവൃത്തം.
വാദ്യം: പടയണിയിലെ പ്രധാന വാദ്യോപകരണം തപ്പാണ്. തപ്പിൻ്റെ വട്ടത്തിലുള്ള തടിയിൽ പോത്തിൻ്റെ തൊലി വലിച്ചുകെട്ടിയാണ് ഇത് നിർമ്മിക്കുന്നത്. ചൂടാക്കിയ ശേഷമാണ് ഇത് വായിക്കുന്നത്.
വിനോദം: പടയണിയുടെ ഇടവേളകളിൽ സാമൂഹിക വിമർശനവും പരിഹാസവും നിറഞ്ഞ 'വിനോദം' എന്ന പരിപാടി നടക്കാറുണ്ട്. പരദേശി, കരിങ്കാളി തുടങ്ങിയ വേഷങ്ങൾ ഇതിൽ വരുന്നു.
പൂപ്പട: പടയണി ചടങ്ങുകൾ അവസാനിക്കുന്നത് 'പൂപ്പട' എന്ന ചടങ്ങോടു കൂടിയാണ്.
Thullal (തുള്ളൽ):
Created by Kunchan Nambiar in the 18th century as a social satire.
Three types: Ottamthullal (most popular), Seethankan, and Parayan.
ഉത്ഭവം: പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പ്രശസ്ത കവിയായ കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരാണ് തുള്ളൽ ആവിഷ്കരിച്ചത്. അമ്പലപ്പുഴ ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രത്തിൽ ചാക്യാർ കൂത്തിന് മിഴാവ് കൊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന നമ്പ്യാർ ഉറങ്ങിപ്പോയെന്നും, ചാക്യാർ അദ്ദേഹത്തെ പരിഹസിച്ചതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് പിറ്റേദിവസം അദ്ദേഹം തനിയെ ഒരു കലാരൂപം അവതരിപ്പിച്ചുവെന്നുമാണ് ഐതിഹ്യം.
വിഭാഗങ്ങൾ: തുള്ളൽ പ്രധാനമായും മൂന്ന് വിധമുണ്ട് - ഓട്ടൻതുള്ളൽ, ശീതങ്കൻതുള്ളൽ, പറയൻതുള്ളൽ. ഇതിൽ ഏറ്റവും ജനപ്രിയവും വേഗതയേറിയതും ഓട്ടൻതുള്ളലാണ്.
സാമൂഹിക വിമർശനം: പുരാണ കഥകളെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് തുള്ളൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതെങ്കിലും, അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയെയും ഉദ്യോഗസ്ഥ ദുഷ്പ്രഭുത്വത്തെയും പരിഹസിക്കാനാണ് കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ ഈ കലാരൂപത്തെ ഉപയോഗിച്ചത്.
വേഷവിധാനം: കിരീടത്തിന് പകരം തലയിൽ വട്ടത്തിലുള്ള തൊപ്പിയും (കൊണ്ടക്കെട്ട്), അരയിൽ തുണികൾ കൊണ്ടുള്ള വിരിയും, കൈകളിൽ കടകങ്ങളും ധരിക്കുന്നു. മുഖത്ത് പച്ചച്ചായവും കണ്ണെഴുത്തും ഉണ്ടാകും.
സംഗീതവും ഭാഷയും: സാധാരണക്കാരന് മനസ്സിലാകുന്ന ലളിതമായ മലയാളമാണ് തുള്ളലിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ദ്രാവിഡ വൃത്തങ്ങളായ തരംഗിണി, ഹംസപ്ലുതം തുടങ്ങിയവയിലാണ് തുള്ളൽ പാട്ടുകൾ രചിച്ചിരിക്കുന്നത്.
വാദ്യങ്ങൾ: തുള്ളലിന് അകമ്പടിയായി മദ്ദളവും ഇലത്താളവുമാണ് പ്രധാനമായും ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പാട്ട് പാടാൻ പിൻപാട്ടുകാരും ഉണ്ടാകും.
അവതരണ രീതി: തുള്ളൽക്കാരൻ പാട്ടുപാടുകയും അതോടൊപ്പം ആടുകയും ചെയ്യുന്നു. പാട്ടിലെ വരികൾ പിൻപാട്ടുകാർ ഏറ്റുപാടുമ്പോൾ തുള്ളൽക്കാരൻ അത് മുദ്രകളിലൂടെയും ചലനങ്ങളിലൂടെയും വിശദീകരിക്കുന്നു.
ജനകീയത: കഥകളി പോലെയുള്ള കലാരൂപങ്ങൾ പണ്ഡിതന്മാർക്ക് മാത്രമായിരുന്ന കാലത്ത്, സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ആസ്വദിക്കാനായി രൂപപ്പെടുത്തിയ 'ഗരീബവൻ്റെ കഥകളി' (Poor man's Kathakali) എന്നും തുള്ളൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
3. Martial Arts (കായിക പൈതൃകം)
Kalaripayattu (കളരിപ്പയറ്റ്):
One of the oldest and most scientific martial arts in the world.
Styles: Vadakkan (Northern) and Tekkan (Southern).
Key elements: Meippayattu (body exercises), Kolthari (wooden weapons), and Ankathari (metal weapons).
ഉത്ഭവവും പഴക്കവും: ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പഴയതും ശാസ്ത്രീയവുമായ യുദ്ധകലകളിലൊന്നായി കളരിപ്പയറ്റ് അറിയപ്പെടുന്നു. സംഘകാലം മുതൽക്കേ ഇതിന് വേരുകളുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
പരശുരാമൻ്റെ ഐതിഹ്യം: കേരളത്തിൻ്റെ സൃഷ്ടാവായ പരശുരാമനാണ് കളരിപ്പയറ്റ് ആവിഷ്കരിച്ചതെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. അദ്ദേഹം 108 കളരികൾ സ്ഥാപിച്ചുവെന്നും ശിഷ്യന്മാരെ ആയോധനകല പഠിപ്പിച്ചുവെന്നും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
പ്രധാന ശൈലികൾ: കളരിപ്പയറ്റിൽ പ്രധാനമായും രണ്ട് ശൈലികളാണുള്ളത്:
വടക്കൻ പയറ്റ്: കൂടുതൽ അഭ്യാസപ്രകടനങ്ങൾക്കും ആയുധങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. കടത്തനാടൻ രീതി ഇതിൽ പ്രശസ്തമാണ്.
തെക്കൻ പയറ്റ്: അഗസ്ത്യ മുനിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആയുധങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ ശാരീരികമായ അടവുകൾക്കും (പിടിത്തങ്ങൾ) മർമ്മചികിത്സയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.
കളരി (അഭ്യസന കേന്ദ്രം): കളരിപ്പയറ്റ് പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ 'കളരി' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കളരിയുടെ തെക്ക്-പടിഞ്ഞാറ് മൂലയിൽ 'പൂത്തറ' (ഏഴു പടികളുള്ള പീഠം) ഉണ്ടായിരിക്കും. ഇത് കളരിപരമ്പരയെയും ദൈവങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
അഭ്യാസ ഘട്ടങ്ങൾ: കളരിപ്പയറ്റ് പഠനം നാല് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്:
മെയ്പ്പയറ്റ് (മെയ്ത്താരി): ശരീരത്തിന് വഴക്കം ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള ശാരീരിക അഭ്യാസങ്ങൾ.
കോൽത്താരി: മരം കൊണ്ടുള്ള ആയുധങ്ങൾ (കെട്ടുതാരി, മുച്ചാൺ തടി) ഉപയോഗിച്ചുള്ള പരിശീലനം.
അങ്കത്താരി: ലോഹ ആയുധങ്ങൾ (വാൾ, പരിച, കുന്തം, ഉറുമി) ഉപയോഗിച്ചുള്ള പരിശീലനം.
വെറുംകൈ പ്രയോഗം: ആയുധങ്ങളില്ലാതെ ശത്രുവിനെ നേരിടുന്ന രീതി.
ഉറുമി (വീശുവടി): കളരിപ്പയറ്റിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ആയുധമാണ് ഉറുമി. വഴക്കമുള്ള ലോഹം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഈ വാൾ അരയിൽ ചുറ്റിവെക്കാവുന്നതാണ്.
മർമ്മ വിദ്യ: മനുഷ്യശരീരത്തിലെ 108 സുപ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള (മർമ്മങ്ങൾ) പഠനമാണിത്. മർമ്മങ്ങളിൽ തട്ടിയും അമർത്തിയും ഒരാളെ തളർത്താനോ സുഖപ്പെടുത്താനോ ഈ വിദ്യയിലൂടെ സാധിക്കും.
ഗുരു-ശിഷ്യ ബന്ധം: കളരിയിലെ അധ്യാപകനെ 'ഗുരുക്കൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. പരിശീലനത്തിന് മുൻപ് ഗുരുവിനെയും കളരി ദേവതയെയും വന്ദിക്കുന്ന ആചാരം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.
മെയ് വഴക്കം: ശരീരത്തിന് വഴക്കവും പ്രതിരോധശേഷിയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനായി പ്രത്യേക തരം എണ്ണകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള തിരുമ്മൽ (ഉഴിച്ചിൽ) കളരിപ്പയറ്റിൻ്റെ ഭാഗമാണ്.
4. Architecture (വാസ്തുവിദ്യ)
Kerala architecture is unique for its adaptation to the tropical climate, using timber, laterite, and sloped roofs.
Temple Architecture: Characterised by the Sreekovil (sanctum sanctorum) and steep, tiled roofs to withstand heavy rain.
Nalukettu: Traditional homestead with a central courtyard (Anganam), reflecting the joint family system.
Mural Paintings: Ancient temples and palaces (like Mattancherry Palace) house vibrant murals using natural pigments.
കാലാവസ്ഥാപരമായ പ്രത്യേകതകൾ: കേരളത്തിലെ കനത്ത മഴയെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനായി ചരിഞ്ഞ മേൽക്കൂരകളാണ് പ്രധാനമായും നിർമ്മിക്കുന്നത്. തടി, കളിമണ്ണ് (ഓട്), വെട്ടുകല്ല് (Laterite) എന്നിവയാണ് നിർമ്മാണത്തിന് വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
തച്ചുശാസ്ത്രം: കേരളീയ വാസ്തുവിദ്യയുടെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥമാണ് 'മനുഷ്യാലയ ചന്ദ്രിക'. തച്ചുശാസ്ത്ര വിധിപ്രകാരമുള്ള അളവുകളും സ്ഥാനങ്ങളുമാണ് വീടുകളുടെയും ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും നിർമ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
നാലുകെട്ട്: നാല് വശങ്ങളിലും കെട്ടുകളോടു കൂടിയ പരമ്പരാഗത വീടാണിത്. മധ്യഭാഗത്തായി അങ്കണം (തുറസ്സായ മുറ്റം) ഉണ്ടായിരിക്കും. വായുസഞ്ചാരത്തിനും പ്രകാശത്തിനും ഇത് സഹായിക്കുന്നു. എട്ട് കെട്ടുകളുള്ളതിനെ എട്ടുകെട്ട് എന്നും പതിനാറ് കെട്ടുകളുള്ളതിനെ പതിനാറുകെട്ട് എന്നും വിളിക്കുന്നു.
ക്ഷേത്ര വാസ്തുവിദ്യ: കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ സാധാരണയായി പഞ്ചപ്രാകാരങ്ങളോട് (അഞ്ച് ചുറ്റുമതിലുകൾ) കൂടിയതാണ്.
ശ്രീകോവിൽ: പ്രതിഷ്ഠ ഇരിക്കുന്ന പ്രധാന ഭാഗം. ഇത് ചതുരാകൃതിയിലോ വട്ടാകൃതിയിലോ (വട്ടശ്രീകോവിൽ) ഉണ്ടാകാം.
നമസ്കാര മണ്ഡപം: ശ്രീകോവിലിന് മുൻപിലായി നമസ്കരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്ഥലം.
ചുറ്റമ്പലം/നാലമ്പലം: ശ്രീകോവിലിന് ചുറ്റുമുള്ള നടപ്പാതയും മുറികളും.
വിളക്കുമാടം: നാലമ്പലത്തിന് പുറത്തായി വിളക്കുകൾ വെക്കാനുള്ള നിരകൾ.
കൂത്തമ്പലം: ക്ഷേത്രകലകൾ അവതരിപ്പിക്കാനായി നിർമ്മിക്കുന്ന പ്രത്യേക ഹാൾ. ഭാരതീയ നാട്യശാസ്ത്രത്തിലെ തത്വങ്ങൾ പാലിച്ച് നിർമ്മിക്കുന്ന ഇവയുടെ മേൽക്കൂരയിലെ തടിപ്പണികൾ അതിമനോഹരമാണ്.
പത്മനാഭപുരം കൊട്ടാരം: കേരളീയ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമായി ഈ കൊട്ടാരത്തെ കണക്കാക്കുന്നു. പൂർണ്ണമായും തടിയിൽ നിർമ്മിച്ച ഈ കൊട്ടാരം കന്യാകുമാരി ജില്ലയിലാണെങ്കിലും കേരളത്തിൻ്റെ വാസ്തു പാരമ്പര്യത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്.
മ്യൂറൽ പെയിൻ്റിംഗ് (ചുവർചിത്രങ്ങൾ): അമ്പലങ്ങളുടെയും കൊട്ടാരങ്ങളുടെയും ചുമരുകളിൽ പ്രകൃതിദത്തമായ ചായങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പുരാണ കഥകൾ ചിത്രീകരിക്കുന്ന രീതിയാണിത്. മട്ടാഞ്ചേരി കൊട്ടാരം ഇതിന് പ്രസിദ്ധമാണ്.
വാസ്തുപുരുഷ മണ്ഡലം: ഭൂമിയെ ഒരു പുരുഷനായി സങ്കൽപ്പിച്ച്, ആ ശരീരത്തിൻ്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ സ്ഥാനങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ച് വീട് നിർമ്മിക്കുന്ന രീതിയാണിത്.
പാശ്ചാത്യ സ്വാധീനം: പോർച്ചുഗീസ്, ഡച്ച്, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് കേരളീയ ശൈലിയും പാശ്ചാത്യ ശൈലിയും ചേർന്ന പുതിയൊരു വാസ്തുവിദ്യ രൂപപ്പെട്ടു. ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിലെ കെട്ടിടങ്ങൾ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.
5. Religious and Social Festivals
Onam (ഓണം): The state festival, celebrating the legendary King Mahabali. Key features include Pookalam (flower carpets), Sadhya, and Vallam Kali (boat races).
Vishu (വിഷു): The Malayali New Year, marked by the Vishukkani and Vishu Kaineettam.
Thrissur Pooram: The "Festival of Festivals," famous for the elephant procession (Ilanjithara Melam) and fireworks.
ഓണം (Onam): കേരളത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗിക സംസ്ഥാന ഉത്സവമാണിത്. ചിങ്ങമാസത്തിലെ തിരുവോണം നാളിലാണ് പ്രധാന ആഘോഷം. മഹാബലി ചക്രവർത്തിയുടെ സന്ദർശനത്തെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അത്തപ്പൂക്കളം, ഓണസദ്യ, ഓണക്കളികൾ, പുലിക്കളി എന്നിവ ഇതിൻ്റെ ഭാഗമാണ്.
വിഷു (Vishu): മേടമാസം ഒന്നാം തീയതി ആഘോഷിക്കുന്ന മലയാളി പുതുവർഷമാണിത്. പുലർച്ചെ ഐശ്വര്യദായകമായ വസ്തുക്കൾ കാണുന്ന 'വിഷുക്കണി' ആണ് പ്രധാന ചടങ്ങ്. വിഷുക്കൈനീട്ടം നൽകുന്ന രീതിയും പടക്കം പൊട്ടിക്കലും ഇതിൻ്റെ പ്രത്യേകതയാണ്.
തൃശ്ശൂർ പൂരം (Thrissur Pooram): 'ഉത്സവങ്ങളുടെ ഉത്സവം' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. കൊച്ചി രാജാവായിരുന്ന ശക്തൻ തമ്പുരാനാണ് ഇതിന് തുടക്കമിട്ടത്. തേക്കിൻകാട് മൈതാനിയിൽ പത്ത് ക്ഷേത്രങ്ങൾ സംഗമിക്കുന്ന ഈ ചടങ്ങിൽ ഇലഞ്ഞിത്തറ മേളം, കുടമാറ്റം, വെടിക്കെട്ട് എന്നിവ പ്രധാന ആകർഷണങ്ങളാണ്.
മകരവിളക്ക് (Makaravilakku): ശബരിമല അയ്യപ്പ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വാർഷിക ആഘോഷമാണിത്. മകരസംക്രാന്തി നാളിൽ പൊന്നമ്പലമേട്ടിൽ തെളിയുന്ന മകരജ്യോതി ദർശിക്കാൻ ലക്ഷക്കണക്കിന് തീർത്ഥാടകർ എത്തുന്നു.
ആറ്റുകാൽ പൊങ്കാല (Attukal Pongala): ലോകത്ത് സ്ത്രീകൾ മാത്രം പങ്കെടുക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഒത്തുചേരലായി ഇത് ഗിന്നസ് ബുക്കിൽ ഇടംപിടിച്ചു. തിരുവനന്തപുരം ആറ്റുകാൽ ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിലാണ് ഈ ചടങ്ങ് നടക്കുന്നത്.
വള്ളം കളി (Boat Races): കേരളത്തിൻ്റെ ജലോത്സവങ്ങൾ ലോകപ്രശസ്തമാണ്. ആലപ്പുഴയിലെ പുന്നമടക്കായലിൽ നടക്കുന്ന നെഹ്റു ട്രോഫി വള്ളംകളി, പായിപ്പാട് വള്ളംകളി, ആറന്മുള ഉതൃട്ടാതി വള്ളംകളി എന്നിവ പ്രശസ്തമാണ്. ആറന്മുള വള്ളംകളി പ്രധാനമായും ഒരു അനുഷ്ഠാനപരമായ വള്ളംകളിയാണ്.
ഈദ്-ഉൽ-ഫിത്തർ & ബക്രീദ് (Eid-ul-Fitr & Bakrid): കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സമുദായം ആഘോഷിക്കുന്ന പ്രധാന ഉത്സവങ്ങൾ. മലബാർ മേഖലയിൽ ഈ ആഘോഷങ്ങൾ വളരെ സജീവമാണ്. ഒപ്പന തുടങ്ങിയ കലാരൂപങ്ങൾ ഈ ആഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി അരങ്ങേറാറുണ്ട്.
ക്രിസ്മസ് (Christmas): കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവർ യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ ജനനം ആഘോഷിക്കുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ തൂക്കുന്നതും പുൽക്കൂട് നിർമ്മിക്കുന്നതും കേരളീയമായ രീതിയിൽ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടുന്നു.
മാരാമൺ കൺവെൻഷൻ (Maramon Convention): ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രിസ്തീയ സമ്മേളനങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ മാരാമൺ എന്ന സ്ഥലത്ത് പമ്പാ നദിക്കരയിലാണ് ഇത് നടക്കുന്നത്.
മന്നം ജയന്തി (Mannam Jayanthi): സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവായ മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ്റെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന ചടങ്ങ്. ചങ്ങനാശ്ശേരിയിലെ പെരുന്നയിലാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രം.